BAŞYAZI

ARTIK “KEMAL TURAN” YOK!

MEHMET TOPAL

Bizim gazetecilik mesleği kutsal bir meslektir. Güçlüklerine rağmen zevkli bir meslektir. Gençlerin son yıllarda doktorluk, mühendislik ve öğretmenliğe paralel olarak gazetecilik mesleğine heves duymaları da gazetecilik mesleğinin aynı zamanda “çözüm kapısı” olmasındandır. Aslında gazetecilik okulla öğrenilecek bir meslek değildir. Özel yetenek isteyen bir iştir. Başkalarının dertlerini dert edinme ve çözüme kavuşturma işidir. Kendi rahatını düşünen adamdan gazeteci olmaz. İletişim Fakültelerini bitirip te başka sektörlerde görev alanların hepsi eğer gazeteci olsaydı, gazetelerde, radyo ve televizyonlarda kimselere yer kalmaz, beklide sorunlarımız daha fazla ve daha farklı bir şekilde gündeme getirilir, çözüme kavuşturulurdu.

Bizler yeteneklerimizle çekirdekten çalışarak bu işi öğrendik.

Örneğin; geçenlerde aramızdan ayrılan rahmetli Kemal Turan, Hukuk mezunuydu. Avukatlık yerine gazetecilik yapıyordu. Kemal Turan, Elazığ’ın yetiştirdiği iyi gazetecilerden biri ve bir meslek büyüğümüzdü. Kalemi güzeldi. Kentimizin çözüm bekleyen sorunlarını hem köşe yazısı ve hem de haber olarak yazardı. Aynı dönemde rahmetli Muhsin Parlar’ın da kalemi keskindi. Bir de rahmetli İbrahim Kara güzel yazılar yazarlardı. Kemal Turan, Muhsin Parlar ve İbrahim Kara ile basın toplantılarına gitmenin biz genç gazeteciler için önemi çok büyüktü. Bunlar çok okuyan ve yazan meslek büyüklerimizdiler. Elazığ’ın ve Türkiye’nin meselelerine vakıf gazetecilerdi. Onlarla usta-çırak ilişkisi içerisinde gerçekten çok şeyler öğrendiğimizi gönül rahatlığı ile ifade edebilirim.

Bilhassa Kemal Turan, üniversite eğitimi almış bir hukuk adamı da olduğu için katıldığı her toplantıda kelimeleri ve cümleleri seçerek ve çok kibar bir üslupla karşısındakine yöneltirdi. Valilikte, Belediye Başkanlığında, Emniyette ve diğer tüm kuruluşlarda bir gazeteci olarak rahmetlinin büyük bir hatırı ve ağırlığı vardı. Ben şahsen Kemal Turan ve diğer meslek büyüklerimizin katıldıkları basın toplantılarından büyük keyif alırdım. Onlarla katıldığımız basın toplantılarında eğer erken gitmişsek asla saygısızlık edipte en üst başa gidip kurulup oturmazdık. Onların oturacağı koltukları sayarak boş bırakırdık. Meslek büyüklerimiz bu terbiye ve nezaketimizden olacak ki, bizleri çok sever ilgi gösterirlerdi. Şimdi öyle olmuyor. Daha dünkü çocuk gidip en üst başta oturuyor, bir de ayak ayak üstüne atıyor. Bu da yetmiyormuş gibi bir güzelce de yayılıyor. Memleket belki de ilk defa böyle bir gazeteci(!) görsün diye elinden geleni arkasına bırakmıyor. Eğitimsizlikten kaynaklanan bu ve benzeri saygısızlıklar, bu mesleğe yıllarını veren meslek büyüklerini basın toplantılarında soğutarak uzaklaştırdı. Kırk yıldır gazeteciliğin her kademesinde görev alarak çalışan birisi olarak bir gün olsun bunlar gibi hava basmadık.

Eski patronlar böylesi gençlere hemen yol verirlerdi. Kurumu en iyi temsil edecek, yetenekli gençlere ise daha iyi yetişmeleri için imkan tanır, onlarla sohbet ederek eğitim verirlerdi. Şimdi kimse kimseye zaman ayırmıyor. Çark dönsün de nasıl dönerse dönsün şeklinde yanlış bir iş anlayışla hareket ediliyor.

Kemal Turan; bir hukukçu, bir gazeteci ve bir patron olarak yeri doldurulamayacak değerli bir insandı. Son yıllarını bizden uzakta İstanbul’da geçiriyordu. Ama gönlümüzde onun yeri her zaman vardı. Bundan sonra da her zaman var olacak ve kendisi şükranla, rahmetle anacağız. Turan Ailesi’nin ikinci kuşak kalemlerinden olan rahmetli Kemal Turan’ın ardından bu yarışın bayrağını daha ileriki yıllara taşımak misyonunu üstlenen vizyon sahibi Murat ve Eşref Turan kardeşlere başarı dileklerimle, onların güzide şahıslarında tüm Turan Ailesi’ne sabırlar diliyorum.