Yakın Doğu Üniversitesi’nin konuğu olarak bir grup gazeteci arkadaşımızla birlikte geçen Mart ayının son haftasında bir haftalığına Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyetine gitmiştik. Elazığ grubunda Arif Çakmak, Erol İlik, Hüseyin Keskin ve Kanal E’den teknik adam Vedat Karavaş vardı.

Kıbrıs’tan dönünce biz Elazığ gazetecileri biraz mütevazi davrandık. Ne gidişimizi, ne de gelişimizi haber yapmadık. Birinci nedeni bir Kıbrıs’a gittiler, kendi kendilerinin reklamını yapıyorlar denilmesin, ikinci nedeni ise Yakın Doğu Üniversitesi’nin reklamını yapıyorlar düşünülmesin idi. Ama bir gazeteci gördüklerini yaşadıkları yazmak zorundadır. Bunu yapmazsa vebal altına kalır. Çünkü orada yaşadıklarımız gerçekten çok güzel ve bir o kadar da önemli şeylerdi.

Önce tutup BARBARLIK MÜZESİ’ni kaleme aldım. Uluova Gazetesi’nde fotoğrafları ile birlikte yayınlandı. Okuyucular tarafından büyük ilgi gördü. Aynı yazıyı benim aylık yayın organım olan BAŞKAN dergisinin (www.baskandergisi.com) adlı sitesine de koydum. Böylece Elazığlı Şehit İlhanlar hemşerilerimin aziz hatıralarına karşı, K.K.T.C.’ye karşı ve Yakın Doğu Üniversitesi’ne karşı görevimi yerine getirmiş oluyorum. Yakın Doğu Üniversitesi, bu gezileri sadece kendini reklam etmek için düzenlemiyor. Aslında biz Türkiyelilere, Türk Gazetecilerine, biden sonra da Türk Dünyasına K.K.T.C.’yi, yani kendi ülkesinin tanıtımını yapıyor. Üniversitenin dışında bütünüyle milli ve manevi duygularımıza yönelik notaların bizlere gezdirilip, bilgiler verdirilmesinin ardında yatan gerçek budur. Onlar için Yakın Doğu Üniversitesi’nin yazılması o kadar da önemli değil. Onlar için Kıbrıs Türkü’nün ve K.K.T.C.’nin geleceği önem taşıyor. Türk’ün elinden alınmak istenen K.K.T.C.’dir, Yakın Doğu Üniversitesi değil. Olaya çok geniş bir pencereden baktığınız zaman bu gerçeği çok rahat görür ve ona sahip çıkarsınız.

Kıbrıs’ta ne var?

Turizm var… Gazinolar ve kumarhaneler var… Fuhuş var… Birahaneler, Cafeler, Diskolar var… Üniversiteler var… Şehirler ve köyler birbirinden uzaklar… Genç jenerasyon milli ve manevi yönden çok zayıf… Camilerde hiç genç yok… Bir saf bile cemaat oluşmuyor..

Küçük bile olsa böyle bir Müslüman ülke olur mu?

Bir hafta içine ne çan, ne de bir ezan sesi duyduk.

1974 yılında Barış Çıkartmasını yapmışız… Karaoğlanoğlu Şehitliği önündeki çıkartmanın yapıldığı plajı aynen koruyamamış ve onu yok etmişiz. Bugün Türk Askeri adadan çekilse, yeni jenerasyonun Avrupalı olmak ve gelir düzeyini daha da artırmak yutturmacasına kanarak dökülen şehit kanlarını unutup Kıbrıs’ı Rumlara vereceklerine kanaat getiriyorum.

Kıbrıs; Uğrunda ölünecek kadar güzel bir yer olduğu için uğrunda şehit ve gazi olduk.

Kıbrıs’a çok iyi sahip çıkmamız lazımdır.

Bu sahip çıkma sadece maddi bağlamda olmuyor. Kıbrıs’a Türkiye’nin bir de manevi çıkartma yapması şarttır. Orada özel okullar açmalıyız. Diyanet İşleri Başkanlığımız bu işe daha ciddi bir şekilde el atmalıdır. Türkiye’deki sivil toplum kuruluşları ve büyük holdingler manevi çıkartma konusunda gerekli kaynağı temin ederek, burada insana yatırım yapmalıdırlar.